دهکده ی نامه های عاشقانه
آنقدر به مردم این زمانه بی اعتمادم که میترسم هرگاه از شادی به هوا بپرم زمین را از زیر پاییم بکشند…...




 نشود فاش کسی آنچه میان من و توست 

 

          تا اشارات نظر نامه رسان من و توست

                  گوش کن با لب خاموش سخن می گویم 

                             پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست 

                                         روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید 

                                                    حالیا چشم جهانی نگران من و توست 

                                                               گر چه در خلوت راز دل ما کس نرسید 

                                                                       همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست 

گو بهار دل و جان باش و خزان باش ، ارنه 

         ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست 

                  این همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت 

                              گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست 

                                     نقش ما گو ننگارند به دیباچه ی عقل

                                                 هر کجا نامه ی عشق است نشان من و توست 

                                                                  سایه ز آتشکده ی ماست فروغ مه و مهر 

                                                                                وه ازین آتش روشن که به جان من و توست

 

 




سه‌شنبه 09 آبان 1391 :: 13:54 ::  نويسنده : mostafa

 
💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران